آقا! به خودتون می سپرم.... امیدوارم مصلحتتون در راستای نیتم باشه. از ته دل آرزو میکنم اینطور باشه. کمکم کنید.

حسادت و رقابت، به این مدل ارادت ها و عاشقی ها، راهی نداره. حتی جرات میکنم و میگم بیشتر از اون که غبطه بخورم، احساس شادی میکنم. به خودم میگم : تو عاشق حضرت ابوالفضلی هستی که چنین عشاقی داره.

خب وقتی خودمم همونطور عاشقم و از دیدن عشاق دیگه کیف میکنم، چرا باید غبطه بخورم؟! من هم همونطورم خب!

وجود مبارک آقاست که اینطور عشقش رو به دلهای همه جاری میکنه.

قربان دستش! 

بیچاره اون مردم عادی که هم عصر اون حضرت زندگی می کردند و با واقعیت تلخ درگذشت قمر بنی هاشم روبرو شدند. سیاه بخت اون همسایه ها و هم محله ای ها که از دیدن روی ماه اون حضرت و دلخوش شدن به حضور مقدسشون محروم شدند.  

اونها چه حالی داشتند وقتی شنیدند دیگه روی ماه قمر بنی هاشم رو نخواهند دید؟ اونها چه لحظاتی رو گذروندند وقتی فهمیدند که باید زنده باشند و نفس بکشند بی اینکه حضرت ابوافضل العباس رو ببینند؟ چه امیدها که از دست رفت. چه دلها که خون شد. چه چشمهای منتظر که دیگه دستهای شریف اون حضرت رو ندید... چه غمی که بر دل بازمونده ها فرود نیومد....

فردا روز حضرت ابوالفضله. حضرت ابوالفضل.

تا صبح فقط اسم قمر بنی هاشم بود که توی قلبش و روحش می چرخید.

سلام بر وفا و نزاکت بی نظیرت یا قمر بنی هاشم. جان به فدای عشقت.

اول اجازه ی ورود و بعد اجازه ی اقامت.

من یه دل مغرور و مفتخر مقیم دارم.

الحمدلله رب العالمین.