مقدار شادی و رضایت روحی و قلبی ام از اینکه عاشق وجود مقدس حضرت ابوالفضل العباس هستم، غیر قابل وصفه.  شنیدن اسم عزیز و توصیفی که از شخصیت پاک حضرت، اینجا و اونجا میشنوم و میخونم، وجودمو از غرور پر میکنه. این لذت رو با چی میشه عوض و حتی مقایسه کرد؟ لذت دیگه رو میخوام چکار؟؟!!!

طاقت تصورش رو هم ندارم که زندگی یکی از محبوبان خدا که مظهر شرافت و نزاکت بوده، تشنه و مجروح، نگران و با دل پر از غم به زندگی حقیقی در بهشت متصل شده باشه.